Pomarańcze, mandarynki, czekoladki i rodzynki

Taki okres, że pożeram kilogramy mandarynek zakąszając mleczną czekoladą z bakaliami. Oglądam naiwne komedie romantyczne przy świetle choinkowych lampek. Owijam się w miękką kołdrę siedząc w piżamie w grochy. Czasami jeszcze drżę. I niezmiennie celebruję ciszę, chwile samotności, wyczekiwania na zamknięcie drzwi z drugiej strony.

Zdecydowanie nie jest to radosny czas, leniwy raczej, przygnębiający wręcz. Nie lubię go. Zatrzymuję się wtedy i po raz kolejny, dosadniej uświadamiam jak połamany jest mój świat. Jak przykra i nie ważna jest każda chwila. Jak bardzo moje marzenia powykręcały się w tej niecodziennej rzeczywistości, w tej rodzinie-nic.