(w nawiasie) i poza nawiasem mówiąc. bo jest jak nigdy wcześniej. mocniej. wyraźniej. w jedności we dwoje. czysto i czytelnie. oby trwało... życie. bo przecież mimo wszystko.
a teraz czuć. że mi członki wszystkie marzną. że niedopasowanie we mnie jest. leżeć tylko i oczu nie otwierać. bo było dużo. i świat się cieszył. unosił i znów opadał. ale zawsze w rozkoszy. tylko w rozkoszy. bo wciąż pachnie mi tobą. powietrze przestrzeni. w natłoku myślenia. pachnie mi tobą. myślą codzienną. tobą. mną odmienną. tobą. (i nie mówię głośno słów, które najwyraźniej słychać tylko w czasie milczenia. i choć nie jest tak jak w nastoletnich wyobrażeniach, to jednak nie można powiedzieć, że mniej wyjątkowo.) i nagłych sytuacji wyjątkowych było. i trudnych decyzji. opanowywania życia. jakby się znów uczyło chodzić. stawia się pierwsze kroki. najpierw słabo, niepewnie. opiera się o ściany i meble, potyka, czasem przewraca, ale zawsze wstaje i próbuje znów. bezustannie. ale przecież trzymając się za ręce wszystkie te upadki nie bolą tak mocno, a błędy można łatwiej skorygować. tak, i tego się trzymajmy. wespół w zespół.
nachodzą mnie myśli, że zbyt otwarta jestem w tym swoim zamknięciu. jutro trzeba tam wrócić. do pokoju na dziesiątym piętrze. już czuję jego zimny oddech na swoim karku. sapie i dyszy. tych wszystkich stosów książek, kartek, karteluszek, prac, zaliczeń, przygotowań. do zatłoczonych tramwajów, zakorkowanych ulic, dźwięków klaksonów, sygnalizacji świetlej, powietrza ostrzejszego niż japońskie noże kai. do pustki, w którą wpada się jak w studnię bez dna. moja samotność tam byłaby czulsza gdybym mogła cierpieć ją sama. bo gdy szare ulice, słońca brak i zimy roztrząsa się wszystkie myśli po kątach własnego ustroju jak ksiądz okadza wnętrze.
/a pani nosowska radzi i wie co mówi./
w telegraficznym skrócie:
- święta były puste. jak echo na pustyni. nie ma co wracać, wspominać, roztrząsać sprawy.
- się boję dinozaura, aż książkę trudno w ręce utrzymać dłużej niż minut pięć. o czytaniu już nie wspominając.
- powinnam tutaj powziąć jakieś postanowienia noworoczne, plany, marzenia do zrealizowania i owszem jakieś tam wyobrażenia swoje mam, ale może lepiej nie wystawiać ich tak na afisz, co by ich nie owiało, wywiało... w siną dal.
- podsumowania powinny jakieś być, ale cóż znaczą statystyki wobec przeżytych 12 miesięcy, 52 tygodni, 356 dni... tak jakby znów zamiast całej lektury przeczytać tylko opracowanie.
- znów nowa fryzura nie w pełni mnie satysfakcjonuje.
♪♪ interpol - fog. vs. mould for the length of love.mp3
